vrijdag 26 juni 2015

Pfff wat een nacht...

Het leed wat kiezen krijgen heet... Wie heeft dat nou verzonnen.... Dat je tanden en kiezen krijgt dwars door je tandvlees heen? Waren een paar voorgeboorde Ikea-gaatjes niet veel beter? Ik bedoel, vroeger zaten de Ikea-gaten niet altijd op de juiste plek (lees 1 mm ernaast) maar dan kon je zelf wel even helpen. Tegenwoordig houden we zelfs geen schroefjes meer over! 

Maar onze arme kindjes... Zou het nog een functie hebben? Psychologisch? Pijn die hij niet begrijpt en waarvan hij niet kan slapen. Vijf kiezen staan tegen de onderkant van zijn tandvlees te drukken!!! Vijf!!! Na een helse nacht slaapt hij inmiddels wel, maar nu is mama klaarwakker... Voor een veilige hechting heeft het een averechts effect in ieder geval. Door de hele nacht gehuil heb ik de behoefte om mijn spullen te pakken en te gaan shoppen... Bij Ikea bijvoorbeeld. Ik wilde niet naar de allerlaatste Docterrevival om afscheid te nemen van mijn oude kroeg, omdat ik dan nog een week daarna brak zou zijn. Maar dat is in ieder geval een leukere herinnering dan een nacht waarin je je hulpeloos voelt om je kind te ondersteunen, zonder er meteen een zetpil in te proppen... 

En natuurlijk is zijn papa op mannenweekend. Dat gun ik hem,maar vannacht wat minder... 

Ik weet dat iedereen door deze periode komt. Als het mij gelukt is... En echt, ik weet er niets meer van. Misschien is het meer arme ouders dan... Maar ja dan ga ik met zijn veren strijken... Arm mannetje... Hierna nog maar zeven geloof ik...

maandag 15 juni 2015

Het resultaat van een middagje Kondo toepassen op mijn kledingkast...

Vandaag was de dag dat ik met mijn kledingkast aan de gang zou gaan en dat is gelukt! Kondo zegt: "streef naar perfectie". Ik weet niet of ik dat behaald heb, maar tevreden ben ik wel.

Nadat manlief de koffer met als-ik-straks-afgevallen-ben-pas-ik-deze-vast-weer-kleding van zolder had gehaald, omdat deze te zwaar was (typisch), ben ik begonnen. Ik ben begonnen met deze koffer, want ik wist echt niet meer wat ik erin had zitten en was erg benieuwd. Nou dat heb ik geweten! Kleding waar de kaartjes nota bene nog aan zaten!!! Nooit gedragen. Die waren dus voor mijn marktplaats verzameling en die gaan dus nog het internet op. Het kostte me niet superveel moeite. Het gaf eigenlijk wel rust dat je op deze manier alleen kleding overhoudt die je daadwerkelijk aan kan. Die ene mooie rode hippiebroek ligt op de verkoopstapel, die andere mooie broek met ruitjes en dat ene broekpak wat ik wel aan kon krijgen, maar niet mooi en al helemaal niet lekker zat ook. Tja, online bestellen en dan niet retourneren, want het zal toch een keer lukken om die maat kleiner te krijgen toch? Not....

Na die koffer was dan echt mijn kast aan de beurt.


Hieronder de before-foto's....

















En dan hieronder de after-foto's!







Wat gaat er nu dan weg?

Vuilniszakken
Kringloopspullen
Marktplaats...
Sjaaltjedingen
Buikdansspullen



























Het zou leuk zijn als ik nog wat centjes kan scoren met die marktplaatsspullen. Ik heb nu in ieder geval ruimte in mijn kast om ze op te slaan onderin in een krat of zo. Van de week even wat foto's maken en dan op het net slingeren. En nadat de was weggewerkt is, ook daar nog even tussen neuzen.

Er is een jasje wat ik heb gehouden, ook al zit het niet zo mooi. Dat jasje is te mooi om het zomaar naar de kringloop te doen, maar mocht ik ooit een maat kleiner krijgen, dan kan ik dat jasje ook niet opnieuw kopen. Het is van een soort zwart fluweel met borduursels. Ik wist ook nog waar ik dat jasje had liggen voor ik begon en dat kwalificeert het voor mij als mogen houden.

Het volgende onderwerp is: boeken! daar zie ik meer tegenop, maar ik denk dat ook dat me veel rust en wegwerkwoede gaat bezorgen! Lang leve de e-reader... zo doe je het wel weg, maar niet echt :) En boeken maken mooie cadeaus dacht ik zo!


zondag 14 juni 2015

Konmari-en of mariekondo-en....

Ik ben nu al een tijdje lid van de facebookgroep minimaliseren kun je leren en daar kwam telkens het boek van Marie Kondo voorbij. Een opruimgoeroe, of opruimprofessional (http://tidyingup.com). Met ideeën lijnrecht tegenover flylady (flylady.net), namelijk niet elke dag iets doen, maar alles in een keer. En niet voor het oog, maar streven naar perfectie. Dan ben je sneller klaar en dat trekt me wel.

Goed, je kan lezen en fantaseren, maar je kan ook gaan doen... Dus morgen, nadat we naar de tandarts zijn geweest en ik gebeld heb met mijn werk (een heuse belafspraak!), ga ik aan de slag. De eerste categorie (dus niet de eerste ruimte, maar echt per categorie; zit ook wel wat in, dan kom je niet in de volgende ruimte dezelfde zooi tegen!) is mijn kledingkast. Alles moet eruit en dan mag alleen wat mij echt plezier doet (a spark of joy) terug, de rest gaat weg. Je mag ook vooral niet vergeten om kleding die je ergens anders hebt (de beruchte daar pas ik misschien over zoveel kilo wel weer in-kleding) ook mee te nemen in het geheel, want anders moet je wel streng zijn en deze gewoon meteen verwijderen.

Morgen ga ik dus de eerste stap naar het minimalisme zetten. Dat gaat pittig worden. Ik ben van de categorie dat ik dit nog wel eens kan gebruiken en dat is iets wat ik altijd al wil doen, maar waar ik nooit tijd voor heb en dan zul je net zien dat als ik wil beginnen, ik de spullen weggegooid heb...Maar het feit is dat ik niet meer begin; dat mijn prioriteiten anders liggen en dat ik die spullen al die tijd niet gemist heb, maar pas als ik ze weer zie wel... bijvoorbeeld buikdanskleding... ik kan altijd nieuwe aanschaffen als ik ooit mocht besluiten dat weer te gaan doen. Maar ik ga geloof ik nu liever een fotografiecursus doen.

Mijn trouwjurk is een ander verhaal... het liefst zet ik die op een paspop op zolder... elke keer als ik hem zie denk ik: oeh wat mooi! Maar ja, hij heeft zijn doel al vervuld... maar gelukkig mag je over dat soort dingen nadenken. Ook mijn verzameling elfjes, boeken en dvd's zullen lastig worden. Maar ik denk dat ik een vitrinekast ga aanschaffen voor mijn elfjes en mijn DVD's kijk ik geregeld, dus dan mag het. Mijn boeken heb ik gedeeltelijk als ebook, dus dan kunnen ze gewoon weg, mocht ik ze opnieuw willen lezen, kan dat gewoon. Mijn littelest petshop beestjes heb ik al weggedaan! Heel rigoreus, hoppa in de vuilniszak. Die stonden te verschimmelen in de badkamer namelijk. Wat zullen de kringloop en andere spullenverzamelaars blij met me zijn :) En wat zal het opgeruimd en dus rustig worden!!!

Ik zal eens kijken of ik voor en na-foto's kan maken :) Ik heb er zowaar zin in!!! wish me luck!


maandag 1 juni 2015

En dan ben je al meer dan een jaar moeder......

Deze blog is niet om mensen een vervelend gevoel te geven of aan te vallen. Dit is puur mijn mening en mijn gevoel. Het kan aanvallend overkomen, maar dan zou ik bij mezelf te rade gaan hoe dat komt... als je zeker bent van je keuzes, hoef je je niet aangevallen te voelen door mijn denkbeelden...

-----------------------------------------------------------------------------


11 Maart 2014... een dag om nooit te vergeten. De geboorte van mijn zoon. Wat een tijd! En dan begint alles... beslissingen nemen voor een ander. Welke luiers gaan we doen, welke stijl van opvoeden gaan we doen? Wel of niet laten huilen, wel of niet dragen, wel of niet verwennen, wel of niet vaccineren, hoe doen we de kinderopvang, etcetera, etcetera.

Het is al heel wat, als je samen met je partner op een lijn zit. Gelukkig is dat bij ons het geval; communicatie gaat ons goed af. Maar dan komt de volgende stap. Anderen. Om de een of andere reden lever je directe kritiek op anderen als je de dingen anders doet dan die persoon. Als jij niet laat huilen, vindt de ander vaak dat hij of zij zich moet verantwoorden waarom hij of zij dat wel deed of doet. Als je zegt dat je wasbare luiers gebruikt, word je door een hele lading mensen vreemd aangekeken, alsof je iets vies zegt. Iedereen heeft wel een weerwoord, terwijl dat wel het laatste is waar je naar zoekt als jonge ouder. Eigenlijk wil je gewoon graag horen: wat tof! Ik durf het niet aan, maar misschien kan jij me overtuigen!

Ze zeggen wel eens: je weet pas wat het is om een ouder te zijn, als je het bent... Dat is zo ontzettend waar! Natuurlijk heb je ideeën over het ouderschap. Ik zou het net zo gaan doen als mijn ouders, streng opvoeden, grenzen aangeven, gehoorzame kindjes maken. Baby gaat vanaf dag 1 in zijn wiegje, want je moet geen kleine hebben die bij je in bed ligt en daar nooit meer weg komt, das wel het toppunt van verwennen! Ook is het handig als je gewoon flesvoeding doet, want dan kan papa ook eens voeden. Of de opa's en oma's.

En dan word je zwanger.  En gaat er een wereld aan keuzes voor je open. Kindjes laten huilen? Dan verhoog je hun stressniveau en cortisollevel in het bloed. Ze krijgen daarnaast ook de boodschap mee dat ze niet belangrijk zijn, want als niemand op de enige manier reageert, die ze kennen om te communiceren, tja, dan kun je het beter opgeven. Maar de ouders die dat wel gedaan hebben, hebben wel kindjes die gewoon gaan slapen als je ze neerlegt en dat lijken ook best goed gehechte, gezonde, blije babies... hoe zit dat dan?

Internet is een enorme database, waarin je van alles kan vinden wat in je straatje past. Is dat erg? Nee, dat denk ik niet. Het bevestigt mij, dat  hoe wij het aanpakken heel goed is. Doen anderen het dan verkeerd? Hoewel wij mensen dat graag schijnen te denken, dat alles wat we doen, het beste is, weet ik dat niet. Zeker met kinderen weet je dat pas achteraf. Maar omdat je bevestigd wordt, zijn er dus nog meer mensen die het zo doen. En even zoveel mensen die het anders doen. En alle kindjes zijn weer anders. En vragen een andere aanpak. Maar ik denk wel dat er een grote kern van waarheid in zit... Ik ga nu niet alle onderdelen bespreken, dat is veel teveel. De volgende twee zaken wil ik aanpakken: voeding en laten huilen...

Er is voor mij maar een ding zo helder als kristal: moedermelk is echt het beste voor je kindje. Veel moeders krijgen niet de begeleiding die ze nodig hebben en in feite vind ik dat bij elke geboorte een lactatiekundige ingeschakeld moet worden. Gewoon net als de verloskundige, een lactatiekundige. Zodat alle moeders in ieder geval de kans hebben om het te gaan doen. Dat moeders voorlichting krijgen over hoe het moet, maar ook dat het niet raar is om je kindje langer dan 3 of 6 maanden te voeden. Dat de WHO-norm 2 jaar is. Het blijkt dat er maar 2% van de vrouwen fysiek niet in staat zijn om borstvoeding te geven. Maar ik denk dat wel 75% van de vrouwen (dus dat is niet onderbouwd of zo) uiteindelijk overgaan op flesvoeding of het niet eens proberen. Hoe vaak hoor je niet: ja het lukte gewoon niet. Maar waar lag dat dan aan? Niet genoeg melk? Is dat wel zo? Als je kindje de halve dag aan de borst wil, is ie juist aan het zorgen dat er voldoende melk aangemaakt zal worden! Of hij heeft mama - honger. Sommige moeders denken dan dat hun kindje echt heel veel honger heeft... Maar babies hebben ook mama - honger en zuigbehoefte. Dat is wat anders dan echte honger hebben. Die voorlichting! Die kennis, die vroeger van moeder op dochter werd overgedragen is nu gewoon verdwenen... Dat is zo jammer en zo'n slechte ontwikkeling!

Daardoor zijn er nu zoveel ideeën bij jonge moeders die erin gestampt zijn. Je moet op tijd voeden, niet op verzoek, babies moeten doorslapen en alleen slapen. Die arme kindjes kregen in de baarmoeder 24/7 eten via de navelstreng en nu moeten ze ineens buiten de buik in die onveilige wereld honger lijden, omdat het nog niet de tijd is om te voeden. Kindjes zaten 24/7 veilig bij mama in de buik en moeten nu in een wereld die ze niet begrijpen alleen slapen? En mogen niet huilen? Moeten maar begrijpen dat het veilig is? Wat zijn wij hard voor onze kindjes. ze snappen niet eens dat ze een eigen lijf hebben! Hoe moet je dan weten dat de wereld veilig is? Kindjes kunnen je ook nog helemaal niet manipuleren! Daar zijn ze met hun hersentjes pas veel later aan toe! Hoe kan het dan dat ouders zich soms gemanipuleerd voelen? Ook ik ben erin getrapt. Mijn zoontje huilde heel raar, heel overdreven en ik geloofde er niks van. Dus na een aantal keer proberen hem in slaap te helpen, was ik er klaar mee en heb ik hem laten huilen. dat voelde zo verkeerd! Wat kan ik me dan schuldig voelen zeg! Ik ben later tot de conclusie gekomen dat hij me inderdaad aan het uittesten was: is mama wel veilig? En door hem te laten huilen, bevestigde ik alleen maar dat ik niet veilig ben! Ik ben dus momenteel aan het zorgen dat ik zo veilig mogelijk ben voor hem, of ik hem nou geloof of niet. Hij is nog niet in staat om mij te manipuleren en behoefte aan veiligheid is van levensbelang. Google maar op de piramide van Maslow.

Goed, ik merk dat ik me loop op te vreten...blijkbaar denk ik toch dat ik de dingen soms beter aanpak dan anderen. Misschien ben ik over - emotioneel. Maar sommige dingen begrijp ik echt niet. Toch moet ik het laten. Ik heb alleen iets te zeggen over mijn zoontje. Die bescherm ik met alles wat ik heb. En de tijd zal het leren of hij een verwend rotjoch wordt, of een volwassene die goede keuzes maakt, omdat hij zich veilig heeft gevoeld. We gaan het zien...