donderdag 10 september 2015

troep weg, yoga en suikervrij dag 10 :)

Zo, dat ruimt op zeg! Lekker de zolder aangepakt en die is weer logeerklaar. Alle troep is naar de kringloop en de stort. Volgende stap voor de zolder is de meuk achter het schot, maar vooralsnog ben ik tevreden.

Suikervrij dag 10. Het gaat goed. Op dag 7 hadden we even een smokkeldag, omdat we een bruiloft hadden, maar ook daar hebben we ons goed gedragen. Heerlijk gegeten trouwens en het was ook nog eens super gezellig! Mooie bijkomstigheid van dit suikervrije gebeuren: ik ben al een kilo kwijt :)

En dan yoga... gister een proefles gedaan en ik geloof dat ik de juiste docente heb gekozen. Het was een meditatie op zich en dat wil ik graag leren, dus helemaal goed. Voogende week donderdag beginnen de lessen en het mooie is dat ik mijn meditatiekussen ook nog eens kan gebruiken als meditatiekussen :) (Ipv zitkussen).

Morgen is zoonlief 1,5 jaar oud en geef ik dus al 1,5 jaar borstvoeding. En hij groeit als een tierelier, dus dat is helemaal goed :) Hij eet ook best veel trouwens. Maar dat mag wel, dat zien moeders graag.

Voor hem hebben we een schommel van stof gekocht en die hangt nu dus midden in de kamer en dat is echt heel gaaf. Het staat ook gewoon heel gezellig, zo;n kleurig ding. Of het handig is, zo in het pad... dat is nog te bezien, maar vooralsnog hebben we er veel plezier van!

verder weinig nieuws uit het oosten...

dus tot de volgende keer!

donderdag 3 september 2015

suikervrij dag 2 en 3

Gister dag 2 van 40 dagen suikervrij. Ik moest werken en had mijn eigen brood maar meegenomen, aangezien er op het brood geen sticker zit met de ingredienten en ik het zeker voor het onzekere wilde nemen. Maar ik dacht: pindakaas en kaas zou moeten lukken daar, dus ik smeer het gewoon bij de patienten. WRONG! In beide soorten pindakaas zat gewoon suiker. In sandwichspread zit suiker. Nou ja en alle jams en hagelslag,m dat spreekt voor zich. Ik heb dus alleen kaas op brood gegeten en fruit toe gehad. En 's avonds nog maar een stukje fruit gepakt. Toch viel het me mee en ik heb ervan geleerd.

Ook nog een geweldig gesprek gehad met een collega over mediteren, yoga en eigenlijk een beetje de zin van het leven. Fijn om je bevestigd te voelen.

Dag 3 van de uitdaging, vandaag dus, is erg goed gegaan. Ik ben boodschappen gaan doen, maar heb niets met suiker gehaald.  Normaal vind ik dat best lastig, zeker als ik met trek naar de winkel ga. Maar dit keer lijkt het te lukken. Ik wil niet onder doen voor mijn man denk ik :) Die doet ook erg goed mee.

Ik heb bananen en eieren gehaald voor havermoutmuffins en agavesiroop om dingen te zoeten. Verder taco-shells, want daar zit geen suiker in en in wraps zit dextrose.

Eigenlijk is het belachelijk dat je echt op speurtocht door de supermarkt moet om spullen zonder suiker te vinden! Je hebt zo weinig keuze! Terwijl ik dus ergens gelezen of gehoord heb, dat als ze het nu zouden maken, het dan als gif te boek zou komen te staan. Dus hoe bizar is het dan dat het echt overal in zit?

Maar goed, the search continues... ben benieuwd of het ook nog gaat helpen met afvallen... laten we het hopen. Ik ben nog nooit zo bewust bezig geweest met voeding. Het is eigenlijk wel leuk! 3 days down, 37 to go!

dinsdag 1 september 2015

dag 1 suikervrij

Vandaag, 1 september zijn mijn man en ik gestart met 40 dagen (geraffineerde) suikervrij leven. En dat betekent: letten op de kleine lettertjes! En doorzettingsvermogen en zorgen dat je voldoende eet en dus geen zin hebt in een suikerkick...  ja en op tijd naar bed, want als we moe zijn, gaan we snaaien.

Best bijzonder, kinderen hebben dat een stuk minder. Als ze honger hebben, willen ze eten, als ze moe zijn willen ze slapen (nou ja, dat willen ze wel, maar het is zo moeilijk) en als ze pijn hebben willen ze troost en geknuffeld worden. Niet zoals veel volwassenen: als ze moe zijn, eten ze suiker, als ze honger hebben, eten ze niet, want daar word je dik van en als je pijn hebt... eet je chocola.... of ga je aan de alcohol. Tja. waar zijn we onszelf toch kwijt geraakt... bij het snoepje van mama als je gevallen was of als je een prik kreeg? Of op kamers, toen alle regels ineens verdwenen?

Nou ja, anyway, ik duik zo mijn bedje in, maar ik wilde toch nog even doorgeven dat ik dag 1 met vlag en wimpel ben doorgekomen!

Hoe is het vandaag gegaan?

Ontbijt (en lunch, want we waren laat op): twee stevige broodjes (geen suikers) met roomboter, pindakaas en gember sinaasappeljam. En twee zuurdesemcrackers met hummus en kaas. Verder diksap met prik en veel thee gehad.

tussendoor: een beetje yoghurt met banaan en een appel.

Avondeten: een vega- carre, aardappelschijfjes zelf gesneden, uit de actifry en sperziebonen.

en later op de avond thee.

En ja, ik heb wel even lopen zoeken en nee daar heb ik niet aan toe gegeven. (scheelt als er niets in huis is) Mijn weerstandspier is dus getraind vandaag. Op naar morgen. Dan moet ik werken en dat is toch wel wat lastiger!  Brood meenemen bijvoorbeeld en beleg aanpassen. Maar ik ben trots en dat gevoel gaat me helpen dit vol te houden :)



donderdag 27 augustus 2015

Suikervrij

Ik ben al even niet geweest. Druk gehad. Ik heb geminimaliseerd op boekengebied en heb een deel van de zolder vrij gemaakt. 5 september gaan we de zolder omtoveren in een logeerkamer en daarna kan ik op mijn gemak achter het schot duiken om daar de dozen aan te pakken. 

Verder heb ik havermoutmuffins gemaakt, die een doorslaand succes zijn bij manlief en mezelf en zo lang het op een lepeltje gegeven wordt, ook bij zoonlief. 

In september gaan we suikervrij. Ik merk dat ik veel last heb van PMS en suiker  helpt bij veel lichamelijke en psychische  dingen absoluut averechts, dus is dat stap 1. Daarnaast begin ik in september ook met mindfullnessyoga en hebben we nog even lekker vakantie. Wat zal ik relaxed worden!!! Sinds kort ook katjes en ook dat is fijn: lekker aaien. 

Het is echt bijzonder waar overal suiker in zit!!! In brood! Al denk ik dat dat met de gist te maken heeft. Inmiddels zijn we hard op zoek naar suikervrije alternatieven. In die zin dat natuurlijke suikers wel ok zijn. Ik ben heel benieuwd wat het voor mijn huid, PMS en de lijn gaat doen. 

Dus een nieuwe reis bij de reis die we al begonnen waren. Spannend! 

maandag 6 juli 2015

de kunst van het loslaten...

De kunst van het loslaten... is daar ook een cursus voor???

Ik moet zeggen dat het me nu een keer gelukt is en dat heeft flinke zoden aan de dijk gezet; ik heb namelijk in deze onzekere tijden een vast contract gekregen!

In 2013 heb ik een vast contract opgezegd, omdat ik niet gelukkig werd door die baan. De vacature die ik heb mogen vervullen kwam voorbij en dat was wat ik wilde! En dat wil ik nog steeds. Tijdens de aannameprocedure kwam ik er ook nog achter dat ik zwanger was, dus het heeft zo moeten zijn.

De overheid heeft me wel een beetje geholpen met hun nieuwe regeling die precies op het moment inging dat ik aan mijn derde contract na 24 maanden zou beginnen en dan was het maar afwachten wat er zou gebeuren volgend jaar. Want dat ik een nieuw jaarcontract zou krijgen, zo veel was al wel duidelijk.

Ik heb me, ondanks dat de afdeling waar ik werk diverse veranderingen heeft doorgemaakt en gaat doormaken, geen moment druk gemaakt. Wilde ik niet graag blijven werken? Zeker wel!!!! Het liefst van allemaal... maar op het moment dat mijn contract niet verlengd zou worden, zou ik wel meer tijd voor mijn zoontje hebben... En dat is natuurlijk ook wel erg leuk. Daarnaast pak ik alle banen aan die ik kan krijgen (nou ja, er zijn wat uitzonderingen uiteraard) en is alles tot nog toe altijd nog goed gekomen. de kunst van het loslaten dus....

Maar goed... verder ben ik controlfreak tot en met. Alles moet gedefinieerd worden; de beslissing voor iets wat over een jaar pas plaats gaat vinden, moet vandaag genomen worden en daar kan dan ook niet meer vanaf geweken worden... Wil je dat, dan moet je het in de week leggen, zodat ik erover kan nadenken.

Inmiddels is mijn vaste contract ingegaan en ben ik blij. Blij met de zekerheid en vastigheid en het gevoel dat we kunnen gaan settelen. We zijn dan ook bezig om het huis aan te pakken en op te ruimen, plankjes op te hangen, dingen aan te passen en om te draaien. En we krijgen weer katjes!!! Jonkies... zo schattig. Dus dan hebben we 3 peuterpubers om op te voeden straks :)

Ik ben happy en gerust. Alles komt weer eens goed... dankzij de kunst van het loslaten... Dit was stap 1... op naar de volgende!

vrijdag 26 juni 2015

Pfff wat een nacht...

Het leed wat kiezen krijgen heet... Wie heeft dat nou verzonnen.... Dat je tanden en kiezen krijgt dwars door je tandvlees heen? Waren een paar voorgeboorde Ikea-gaatjes niet veel beter? Ik bedoel, vroeger zaten de Ikea-gaten niet altijd op de juiste plek (lees 1 mm ernaast) maar dan kon je zelf wel even helpen. Tegenwoordig houden we zelfs geen schroefjes meer over! 

Maar onze arme kindjes... Zou het nog een functie hebben? Psychologisch? Pijn die hij niet begrijpt en waarvan hij niet kan slapen. Vijf kiezen staan tegen de onderkant van zijn tandvlees te drukken!!! Vijf!!! Na een helse nacht slaapt hij inmiddels wel, maar nu is mama klaarwakker... Voor een veilige hechting heeft het een averechts effect in ieder geval. Door de hele nacht gehuil heb ik de behoefte om mijn spullen te pakken en te gaan shoppen... Bij Ikea bijvoorbeeld. Ik wilde niet naar de allerlaatste Docterrevival om afscheid te nemen van mijn oude kroeg, omdat ik dan nog een week daarna brak zou zijn. Maar dat is in ieder geval een leukere herinnering dan een nacht waarin je je hulpeloos voelt om je kind te ondersteunen, zonder er meteen een zetpil in te proppen... 

En natuurlijk is zijn papa op mannenweekend. Dat gun ik hem,maar vannacht wat minder... 

Ik weet dat iedereen door deze periode komt. Als het mij gelukt is... En echt, ik weet er niets meer van. Misschien is het meer arme ouders dan... Maar ja dan ga ik met zijn veren strijken... Arm mannetje... Hierna nog maar zeven geloof ik...

maandag 15 juni 2015

Het resultaat van een middagje Kondo toepassen op mijn kledingkast...

Vandaag was de dag dat ik met mijn kledingkast aan de gang zou gaan en dat is gelukt! Kondo zegt: "streef naar perfectie". Ik weet niet of ik dat behaald heb, maar tevreden ben ik wel.

Nadat manlief de koffer met als-ik-straks-afgevallen-ben-pas-ik-deze-vast-weer-kleding van zolder had gehaald, omdat deze te zwaar was (typisch), ben ik begonnen. Ik ben begonnen met deze koffer, want ik wist echt niet meer wat ik erin had zitten en was erg benieuwd. Nou dat heb ik geweten! Kleding waar de kaartjes nota bene nog aan zaten!!! Nooit gedragen. Die waren dus voor mijn marktplaats verzameling en die gaan dus nog het internet op. Het kostte me niet superveel moeite. Het gaf eigenlijk wel rust dat je op deze manier alleen kleding overhoudt die je daadwerkelijk aan kan. Die ene mooie rode hippiebroek ligt op de verkoopstapel, die andere mooie broek met ruitjes en dat ene broekpak wat ik wel aan kon krijgen, maar niet mooi en al helemaal niet lekker zat ook. Tja, online bestellen en dan niet retourneren, want het zal toch een keer lukken om die maat kleiner te krijgen toch? Not....

Na die koffer was dan echt mijn kast aan de beurt.


Hieronder de before-foto's....

















En dan hieronder de after-foto's!







Wat gaat er nu dan weg?

Vuilniszakken
Kringloopspullen
Marktplaats...
Sjaaltjedingen
Buikdansspullen



























Het zou leuk zijn als ik nog wat centjes kan scoren met die marktplaatsspullen. Ik heb nu in ieder geval ruimte in mijn kast om ze op te slaan onderin in een krat of zo. Van de week even wat foto's maken en dan op het net slingeren. En nadat de was weggewerkt is, ook daar nog even tussen neuzen.

Er is een jasje wat ik heb gehouden, ook al zit het niet zo mooi. Dat jasje is te mooi om het zomaar naar de kringloop te doen, maar mocht ik ooit een maat kleiner krijgen, dan kan ik dat jasje ook niet opnieuw kopen. Het is van een soort zwart fluweel met borduursels. Ik wist ook nog waar ik dat jasje had liggen voor ik begon en dat kwalificeert het voor mij als mogen houden.

Het volgende onderwerp is: boeken! daar zie ik meer tegenop, maar ik denk dat ook dat me veel rust en wegwerkwoede gaat bezorgen! Lang leve de e-reader... zo doe je het wel weg, maar niet echt :) En boeken maken mooie cadeaus dacht ik zo!


zondag 14 juni 2015

Konmari-en of mariekondo-en....

Ik ben nu al een tijdje lid van de facebookgroep minimaliseren kun je leren en daar kwam telkens het boek van Marie Kondo voorbij. Een opruimgoeroe, of opruimprofessional (http://tidyingup.com). Met ideeën lijnrecht tegenover flylady (flylady.net), namelijk niet elke dag iets doen, maar alles in een keer. En niet voor het oog, maar streven naar perfectie. Dan ben je sneller klaar en dat trekt me wel.

Goed, je kan lezen en fantaseren, maar je kan ook gaan doen... Dus morgen, nadat we naar de tandarts zijn geweest en ik gebeld heb met mijn werk (een heuse belafspraak!), ga ik aan de slag. De eerste categorie (dus niet de eerste ruimte, maar echt per categorie; zit ook wel wat in, dan kom je niet in de volgende ruimte dezelfde zooi tegen!) is mijn kledingkast. Alles moet eruit en dan mag alleen wat mij echt plezier doet (a spark of joy) terug, de rest gaat weg. Je mag ook vooral niet vergeten om kleding die je ergens anders hebt (de beruchte daar pas ik misschien over zoveel kilo wel weer in-kleding) ook mee te nemen in het geheel, want anders moet je wel streng zijn en deze gewoon meteen verwijderen.

Morgen ga ik dus de eerste stap naar het minimalisme zetten. Dat gaat pittig worden. Ik ben van de categorie dat ik dit nog wel eens kan gebruiken en dat is iets wat ik altijd al wil doen, maar waar ik nooit tijd voor heb en dan zul je net zien dat als ik wil beginnen, ik de spullen weggegooid heb...Maar het feit is dat ik niet meer begin; dat mijn prioriteiten anders liggen en dat ik die spullen al die tijd niet gemist heb, maar pas als ik ze weer zie wel... bijvoorbeeld buikdanskleding... ik kan altijd nieuwe aanschaffen als ik ooit mocht besluiten dat weer te gaan doen. Maar ik ga geloof ik nu liever een fotografiecursus doen.

Mijn trouwjurk is een ander verhaal... het liefst zet ik die op een paspop op zolder... elke keer als ik hem zie denk ik: oeh wat mooi! Maar ja, hij heeft zijn doel al vervuld... maar gelukkig mag je over dat soort dingen nadenken. Ook mijn verzameling elfjes, boeken en dvd's zullen lastig worden. Maar ik denk dat ik een vitrinekast ga aanschaffen voor mijn elfjes en mijn DVD's kijk ik geregeld, dus dan mag het. Mijn boeken heb ik gedeeltelijk als ebook, dus dan kunnen ze gewoon weg, mocht ik ze opnieuw willen lezen, kan dat gewoon. Mijn littelest petshop beestjes heb ik al weggedaan! Heel rigoreus, hoppa in de vuilniszak. Die stonden te verschimmelen in de badkamer namelijk. Wat zullen de kringloop en andere spullenverzamelaars blij met me zijn :) En wat zal het opgeruimd en dus rustig worden!!!

Ik zal eens kijken of ik voor en na-foto's kan maken :) Ik heb er zowaar zin in!!! wish me luck!


maandag 1 juni 2015

En dan ben je al meer dan een jaar moeder......

Deze blog is niet om mensen een vervelend gevoel te geven of aan te vallen. Dit is puur mijn mening en mijn gevoel. Het kan aanvallend overkomen, maar dan zou ik bij mezelf te rade gaan hoe dat komt... als je zeker bent van je keuzes, hoef je je niet aangevallen te voelen door mijn denkbeelden...

-----------------------------------------------------------------------------


11 Maart 2014... een dag om nooit te vergeten. De geboorte van mijn zoon. Wat een tijd! En dan begint alles... beslissingen nemen voor een ander. Welke luiers gaan we doen, welke stijl van opvoeden gaan we doen? Wel of niet laten huilen, wel of niet dragen, wel of niet verwennen, wel of niet vaccineren, hoe doen we de kinderopvang, etcetera, etcetera.

Het is al heel wat, als je samen met je partner op een lijn zit. Gelukkig is dat bij ons het geval; communicatie gaat ons goed af. Maar dan komt de volgende stap. Anderen. Om de een of andere reden lever je directe kritiek op anderen als je de dingen anders doet dan die persoon. Als jij niet laat huilen, vindt de ander vaak dat hij of zij zich moet verantwoorden waarom hij of zij dat wel deed of doet. Als je zegt dat je wasbare luiers gebruikt, word je door een hele lading mensen vreemd aangekeken, alsof je iets vies zegt. Iedereen heeft wel een weerwoord, terwijl dat wel het laatste is waar je naar zoekt als jonge ouder. Eigenlijk wil je gewoon graag horen: wat tof! Ik durf het niet aan, maar misschien kan jij me overtuigen!

Ze zeggen wel eens: je weet pas wat het is om een ouder te zijn, als je het bent... Dat is zo ontzettend waar! Natuurlijk heb je ideeën over het ouderschap. Ik zou het net zo gaan doen als mijn ouders, streng opvoeden, grenzen aangeven, gehoorzame kindjes maken. Baby gaat vanaf dag 1 in zijn wiegje, want je moet geen kleine hebben die bij je in bed ligt en daar nooit meer weg komt, das wel het toppunt van verwennen! Ook is het handig als je gewoon flesvoeding doet, want dan kan papa ook eens voeden. Of de opa's en oma's.

En dan word je zwanger.  En gaat er een wereld aan keuzes voor je open. Kindjes laten huilen? Dan verhoog je hun stressniveau en cortisollevel in het bloed. Ze krijgen daarnaast ook de boodschap mee dat ze niet belangrijk zijn, want als niemand op de enige manier reageert, die ze kennen om te communiceren, tja, dan kun je het beter opgeven. Maar de ouders die dat wel gedaan hebben, hebben wel kindjes die gewoon gaan slapen als je ze neerlegt en dat lijken ook best goed gehechte, gezonde, blije babies... hoe zit dat dan?

Internet is een enorme database, waarin je van alles kan vinden wat in je straatje past. Is dat erg? Nee, dat denk ik niet. Het bevestigt mij, dat  hoe wij het aanpakken heel goed is. Doen anderen het dan verkeerd? Hoewel wij mensen dat graag schijnen te denken, dat alles wat we doen, het beste is, weet ik dat niet. Zeker met kinderen weet je dat pas achteraf. Maar omdat je bevestigd wordt, zijn er dus nog meer mensen die het zo doen. En even zoveel mensen die het anders doen. En alle kindjes zijn weer anders. En vragen een andere aanpak. Maar ik denk wel dat er een grote kern van waarheid in zit... Ik ga nu niet alle onderdelen bespreken, dat is veel teveel. De volgende twee zaken wil ik aanpakken: voeding en laten huilen...

Er is voor mij maar een ding zo helder als kristal: moedermelk is echt het beste voor je kindje. Veel moeders krijgen niet de begeleiding die ze nodig hebben en in feite vind ik dat bij elke geboorte een lactatiekundige ingeschakeld moet worden. Gewoon net als de verloskundige, een lactatiekundige. Zodat alle moeders in ieder geval de kans hebben om het te gaan doen. Dat moeders voorlichting krijgen over hoe het moet, maar ook dat het niet raar is om je kindje langer dan 3 of 6 maanden te voeden. Dat de WHO-norm 2 jaar is. Het blijkt dat er maar 2% van de vrouwen fysiek niet in staat zijn om borstvoeding te geven. Maar ik denk dat wel 75% van de vrouwen (dus dat is niet onderbouwd of zo) uiteindelijk overgaan op flesvoeding of het niet eens proberen. Hoe vaak hoor je niet: ja het lukte gewoon niet. Maar waar lag dat dan aan? Niet genoeg melk? Is dat wel zo? Als je kindje de halve dag aan de borst wil, is ie juist aan het zorgen dat er voldoende melk aangemaakt zal worden! Of hij heeft mama - honger. Sommige moeders denken dan dat hun kindje echt heel veel honger heeft... Maar babies hebben ook mama - honger en zuigbehoefte. Dat is wat anders dan echte honger hebben. Die voorlichting! Die kennis, die vroeger van moeder op dochter werd overgedragen is nu gewoon verdwenen... Dat is zo jammer en zo'n slechte ontwikkeling!

Daardoor zijn er nu zoveel ideeën bij jonge moeders die erin gestampt zijn. Je moet op tijd voeden, niet op verzoek, babies moeten doorslapen en alleen slapen. Die arme kindjes kregen in de baarmoeder 24/7 eten via de navelstreng en nu moeten ze ineens buiten de buik in die onveilige wereld honger lijden, omdat het nog niet de tijd is om te voeden. Kindjes zaten 24/7 veilig bij mama in de buik en moeten nu in een wereld die ze niet begrijpen alleen slapen? En mogen niet huilen? Moeten maar begrijpen dat het veilig is? Wat zijn wij hard voor onze kindjes. ze snappen niet eens dat ze een eigen lijf hebben! Hoe moet je dan weten dat de wereld veilig is? Kindjes kunnen je ook nog helemaal niet manipuleren! Daar zijn ze met hun hersentjes pas veel later aan toe! Hoe kan het dan dat ouders zich soms gemanipuleerd voelen? Ook ik ben erin getrapt. Mijn zoontje huilde heel raar, heel overdreven en ik geloofde er niks van. Dus na een aantal keer proberen hem in slaap te helpen, was ik er klaar mee en heb ik hem laten huilen. dat voelde zo verkeerd! Wat kan ik me dan schuldig voelen zeg! Ik ben later tot de conclusie gekomen dat hij me inderdaad aan het uittesten was: is mama wel veilig? En door hem te laten huilen, bevestigde ik alleen maar dat ik niet veilig ben! Ik ben dus momenteel aan het zorgen dat ik zo veilig mogelijk ben voor hem, of ik hem nou geloof of niet. Hij is nog niet in staat om mij te manipuleren en behoefte aan veiligheid is van levensbelang. Google maar op de piramide van Maslow.

Goed, ik merk dat ik me loop op te vreten...blijkbaar denk ik toch dat ik de dingen soms beter aanpak dan anderen. Misschien ben ik over - emotioneel. Maar sommige dingen begrijp ik echt niet. Toch moet ik het laten. Ik heb alleen iets te zeggen over mijn zoontje. Die bescherm ik met alles wat ik heb. En de tijd zal het leren of hij een verwend rotjoch wordt, of een volwassene die goede keuzes maakt, omdat hij zich veilig heeft gevoeld. We gaan het zien...

dinsdag 26 mei 2015

start van een nieuwe blog

Geinspireerd door anderen, begin ook ik weer eens aan een nieuwe blog. WEER EEN???? ja weer een. Dit keer een nuttige (hopelijk).

Onderwerpen die ik aan de orde wil stellen zijn:

* dragen van babies
* borstvoeding
* wasbaar luieren
* natuurlijk/ onvoorwaardelijk ouderschap en opvoeden
* de eeuwige quest naar een opgeruimd huis
* vegetarisch koken en goeie recepten die ik her en der vandaan haal
* dingen die ik beleef en het vermelden waard vind
* dingen waar ik me zorgen om maak of die me aan het hart gaan
* de strijd tegen de kilo's en ongezond eten :)
* grappen en grollen
* goeie DIY ideeen die ik van anderen jat :)
* mooie foto's die ik maak
* artikelen die ik interessant vind

Misschien is dit wel een persoonlijke opslagplaats voor goeie ideeën :) Beter dan ze ergens in huis opslaan toch? (in het kader van de quest...)

Leuke opmerkingen zijn  welkom...

groetjes mama Nienus